Sos musztardowy

Opublikowany przez
Odpowiedz

Sos dobry, lekko ostry, lekko winny, doskonały, gdy chcemy zaostrzyć nieco potrawę główną np. mięso.
sos musztardowy

I. Składniki

0,5 l bulionu /może być z kostki/
2 łyżki musztardy stołowej
sól, cukier i pieprz do smaku
2-3 łyżki śmietany 18 %
1-2 łyżki mąki

Wykonanie

Bulion zagotować w garnku,dodać mąkę rozrobioną ze śmietaną, uprzednio zahartowaną gorącym bulionem, dodać sól i pieprz do smaku, odstawić garnek na chwilę z gazu, dodać musztardę, szybko dobrze wymieszać i ponownie zagotować.

II. Składniki

0,5 l bulionu /może być z kostki/
2 łyżki masła
2 łyżki mąki pszennej
2 łyżki musztardy stołowej
1 łyżka musztardy francuskiej
sól, pieprz, cukier do smaku

Wykonanie

W rondelku lub na patelni rozpuścić masło, dodać mąkę i mieszając bardzo energicznie zasmażyć /zrobić zasmażkę/. Dodać bulion i musztardę, mieszając zagotować, aby sos zgęstniał. Doprawić do smaku solą, pieprzem i cukrem.

Sos koperkowy

Opublikowany przez
Odpowiedz

Wspaniały sos, pachnący wiosną, uwielbiam go jako dodatek do sztuki mięsa rosołowego /wołowego/, dobre są też klopsiki z mięsa mielonego w tym sosie, ale  fajnie komponuje się z jajkami … jajka na twardo w sosie koperkowym… mniam…

Składniki

0,5 l bulionu /może być z kostki/
1 pęczek świeżego koperku
sól i pieprz do smaku
3-4 łyżki śmietany 18 %
1-2 łyżki mąki

Wykonanie

Bulion zagotować w garnku.  Dodać mąkę rozrobioną ze śmietaną, uprzednio zahartowaną gorącym bulionem oraz sól i pieprz do smaku.
Koperek umyć, posiekać, po czym wrzucić do garnka. Sos wymieszać i zagotować.

Sos pomidorowy – 3 wersje

Opublikowany przez
Odpowiedz

Sos pomidorowy nie jest skomplikowany i trudny do wykonania, ale można go przygotować w różnych wersjach, w zależności od posiadanych na stanie składników oraz czasu, jaki mamy na jego wykonanie.

Sos pomidorowy 1 – błyskawiczny

3 łyżki koncentratu pomidorowego
0,5 litra wody
1 kostka rosołowa
2 łyżeczki mąki pszennej
1 łyżeczka maki ziemniaczanej
1 łyżka masła
zioła prowansalskie /wolę natkę pietruszki/

1,5 szklanki wody zagotować, dodać kostkę rosołową, gotować około 3 min.dodać koncentrat. Mąkę rozmieszać w 0,5 szklanki wody, dodać do gotującego się koncentratu i gotować na wolnym ogniu przez ok. 5-6 minut. Pod koniec gotowania dodajemy masło oraz zioła prowansalskie.

Sos pomidorowy 2 – beszamelowy

1 łyżka masła
1 łyżka mąki
ok. 400 ml soku pomidorowego
sól, pieprz do smaku
szczypta cukru /dla złagodzenia kwasowości/
suszona bazylia

Na patelni rozpuścić 1 łyżkę masła, wsypać 1 łyżkę mąki, podsmażyć – nie rumieniąc. Zasmażkę rozprowadzić sokiem pomidorowym, przyprawić do smaku solą, pieprzem oraz szczyptą cukru i suszoną bazylią .
Gdy nie mamy soku, możemy użyć koncentratu pomidorowego, dodając trochę mleka.

Sos pomidorowy 3 – z cebulką

1 puszka pomidorów krojonych bez skórki lub kartonik przecieru
1 mała cebulka
1-2 ząbki czosnku
1 łyżka oliwy
sól, pieprz
1/2 łyżeczki cukru
bazylia, oregano

Do rondla włożyć pomidory, pokrojoną drobno cebulkę oraz przeciśnięty przez praskę czosnek, wlać oliwę, dodać szczyptę pieprzu, sól do smaku, cukier, zioła i gotować pod przykryciem ok. 15 minut, mieszając od czasu do czasu.  Po tym czasie całość zmiksować na gładko i jeszcze raz zagotować.

 

Sos pieczarkowy

Opublikowany przez
Odpowiedz

Sos pieczarkowy doskonale harmonizuje z kotletami ziemniaczanymi /uwielbiam je i wtedy robię sos gęsty/, ale też m.in. z klopsikami, plackami ziemniaczanymi, kopytkami, no i gołąbkami… a i jeszcze z kaszą gryczaną, ugotowaną na sypko.
sos pieczarkowy

Składniki

30 dag pieczarek
1 – 2 cebula
1 ząbek czosnku
2 łyżki masła
2 łyżki mąki
2 szklanki wywaru lub wody /+ kostka rosołowa/
1/2 szklanki śmietany
sól, pieprz
natka pietruszki /świeży rozmaryn/

Wykonanie

Pieczarki i cebulę drobno pokroić, poddusić na maśle, dodać przeciśnięty czosnek – przesmażyć, dodać mąkę rozprowadzoną zimnym wywarem lub wodą, wymieszać ze śmietaną, kilka minut pogotować. Sos doprawić solą i pieprzem. Na koniec dodać natkę pietruszki.

Placek z rabarbarem w masie budyniowej

Opublikowany przez
Odpowiedz

Ciasto wg mnie tak pyszne, że w sezonie rabarbarowym musi być upieczone.
Jak wszystkie inne ciasta tego typu, można je oczywiście zrobić z innymi owocami, ale u mnie jest zarezerwowane tylko dla rabarbaru. Rabarbar w nadzieniu jest tak pyszny, że mogłabym go wcinać łyżkami.
placek z rabarbarem

Ciasto:

3 szklanki mąki
1 margaryna lub masło
4 żółtka
1 łyżka proszku do pieczenia ( można dodać amoniaku „na szpic noża”)
1/2 szklanki dobrej kwaśnej śmietany
1 cukier waniliowy + ewentualnie 1 płaska łyżka cukru (ja nie dodaję)

Nadzienie

1,5 kg rabarbaru
40 dag cukru (można dać 35 dag ale nie mniej, bo będzie za kwaśny)
3 budynie śmietankowe małe  /na 1/2 l każdy/

1- 2 łyżki bułki tartej lub (jeszcze lepiej) pokruszonych biszkoptów

Wykonanie

Dzień wcześniej pokroić rabarbar w kostkę, zasypać cukrem i zostawić co najmniej na 12 godzin, najlepiej na noc.
Po tym czasie odcedzić, a na soku ugotować budyń, nie dodając już cukru.
/Budyń ugotować na soku uzupełnionym wodą do 1 l/-  należy odlać szklankę zimnego soku i wymieszać w nim budyń, a resztę soku z rabarbaru zagotować i do wrzącego wlewać budyń wymieszany z odlanym sokiem/.
Do jeszcze ciepłego budyniu dodać rabarbar, wymieszać i nadzienie gotowe.

Tłuszcz posiekać z mąką, dodać resztę składników i zarobić ciasto. Podzielić na pół.
Wyłożyć jedna część do formy, posypać bułką tartą, następnie dać rabarbar i na wierzch drugą część ciasta.

Ciasto piec w temp. 150-160 C przez ok. 50 min.(podobnie jak szarlotkę).
Czas i temp. pieczenia zależy od piekarnika  –  ja piekę na termoobiegu w temp. ok 150 C. Po upieczeniu posypać cukrem pudrem lub polukrować.
/przepis pochodzi stąd/

Miesięcznica – Srebrniki Judasza

Opublikowany przez
Odpowiedz

Jest  to roślina jednoroczna lub dwuletnia, ale rozsiewa się sama po całym ogrodzie. Osiąga wysokość około jednego metra, liście sercowate, nieregularnie ząbkowane, pędy lekko owłosione, w górnej części rozgałęzione. Kwiaty różowo-purpurowe w gronach o przyjemnym zapachu. Atrakcyjność kwiatów jest niska, roślina jest uprawiana przede wszystkim ze względu na dekoracyjne nasiona. Okrągłe przegrody nasiennych strąków, wielkości 3-6 cm, o jedwabistym połysku, przypominają monety (stąd srebrniki).
miesięcznica - kwiat   miesięcznica

Niezapominajka

Opublikowany przez
Odpowiedz

Niezapominajka – dosłownie „mysie uszko” z greckiego mys – mysz i us – ucho). Zwyczajowo nazywana czasami niezabudką.
Jej cudne, jasno niebieskie kwiaty, wiosną tworzą wprost dywany w ogrodzie….
Pamiętam jak w szkole śpiewaliśmy taką piosenkę:

Niezapominajki to są kwiatki z bajki
Rosną nad potoczkiem
Patrzą żabim oczkiem
Szepczą sobie skromnie
– Nie zapomnij o mnie.

Najwięcej jest niebieskich, ale bywają też różowe i białe.
niezapominajka niebieska
niezapominajka biała   niezapominajka różowa   niezapominajki

 

Pigwowiec

Opublikowany przez
Odpowiedz

Pigwowiec…  owoc raju… polska cytryna…
To krzew, z którego owoców robię pyszną nalewkę, dżem, sok,  ale nie tylko to jest jego walorem… wiosną pięknie kwitnie…
Pigwowiec japoński jest stosunkowo niski, a kwiaty ma blado czerwone, takie… makowe.
pigwowiec japoński   pigwowiec japoński owoce pigwowca japońskiego   owoce pigwowca japońskiego

Pigwowiec chiński  to krzew znacznie wyższy, kwiaty ma też większe i cudnie czerwone… ciemny czerwony kolor… karminowy… owoce też ma znacznie większe, długo pozostają ciemno zielone, dojrzewają później niż u pigwowca japońskiego.
pigwowiec chiński   owoce pigwowca chińskiego
/zdjęcie nie oddaje w pełni czerwieni kwiatów…/

Kaczeniec /knieć błotna/

Opublikowany przez
Odpowiedz

Kupiłam kiedyś od kobiety, jadąc na działkę i czekając na przystanku na autobus…stała taka biedna, z wiaderkiem pełnym kaczeńców … w jednym miała cięte,w drugim razem z korzeniami… kupiłam w zasadzie z litości, mając przekonanie, że i tak nie będą rosły na działce, wszak to kwiaty lubiące dużo wody /brzegi rzek, stawów, oczek wodnych/.
Ale się przyjęły i rosną od wielu już lat, jednak kwitną coraz mniej obficie. W tym roku mają jeden kwiat i dwa pąki.
kaczeniec
Uprawiany jako roślina ozdobna, szczególnie nadaje się na obrzeża oczek wodnych.
 Nie ma wymagań co do gleby, ważne jest tylko, by była ona stale podmokła, stanowisko powinno być słoneczne. Rozmnaża się przez wysiew nasion jesienią lub przez podział rozrośniętych kęp (najlepiej jesienią).