Dzisiaj – w pierwszą niedzielę października przypada nieoficjalne święto – Dzień Pamięci o Zmarłych Zwierzętach, czyli Zwierzęce Zaduszki.
Dzień ten nie został wybrany przypadkowo.
Na 4 października przypada bowiem Dzień Św. Franciszka z Asyżu, patrona wszystkich zwierząt, a także Światowy Dzień Zwierząt.
Ponadto począwszy od 4 października  obchodzony jest Światowy Tydzień Zwierząt. Pierwsza niedziela po Dniu Św. Franciszka w tym właśnie tygodniu, to  Zwierzęce Zaduszki.

Nie wiem jak inni, ja dotąd nie wiedziałam tego, nigdy nawet o tym nie słyszałam. Aż do niedawna, kiedy przyszło nam pożegnać naszego przyjaciela.
Tak, przyjaciela, bo nasz Aksel oprócz tego, że był kochanym psiakiem, był naszym przyjacielem.
I nie da się ukryć – zajął w naszych sercach sporo miejsca, i zajmuje nadal, choć już nie ma Go z nami.
Stąd też tak ważna jest pamięć o Nim, a skoro pamiętamy niemal każdego dnia, nie mogło nas nie być blisko w ten Dzień Pamięci o Zmarłych Zwierzętach, w dzień Zwierzęcych Zaduszek. Więc byliśmy.

Zresztą nie jesteśmy w tym odosobnieni.
Nagrobki, piękne słowa na tablicach, zabawki, wiatraczki, znicze, kwiaty /niektóre bardzo pokaźnych rozmiarów, jak w sąsiedztwie nagrobka naszego psiaczka/… tak prezentuje się cmentarz, na którym pochowaliśmy w maju naszego Akselka.

Jestem przekonana, że przyczajony na swym obłoczku przyglądał nam się dziś z góry i sprawdzał, czy jesteśmy… tak jak sprawdzał nas, czy jesteśmy ciągle przy nim w ostatnich godzinach swego życia…

P.S.
A co zrobił, kiedy już nas dojrzał?
Radości nie było końca… przechylił główkę figlarnie na bok, jedno uszko do góry, drugie jakby klapnięte w dół, a ogonek… och jaki merdający, jak szybko merdający… zawsze tak robił, kiedy się cieszył, dziś też się cieszył, aż cały obłoczek kołysał się rozkosznie… tańczył….
Tańczący obłoczek!